نزدیکِ اربعین، دلِ جا مانده ها گرفت...

یک بینوا برای خودش ربنا گرفت...

هرکس رسید؛ سوال کرد: زائری؟

از این سوال، دلِ پُرخونِ ما گرفت...

آقا مگر "بَدان" به حریمت نمیرسند؟

پس "حُر" که بود که جام بلا گرفت...؟

باشد؛ محل نده... نبرم اربعین حرم...

اما بدان؛ که قلبم از این ماجرا گرفت...

آنقدر گریه میکنم که بگویند عاقبت:

نوکر ز اشکِ خود سفرِ #کربلا گرفت...

اما ز راهِ دور؛ سلام حضرت حسین...

بارانِ اشک،  از این روضه ها گرفت...

تقديم به جاماندگان حرم ارباب

بر تشنه محال است که آبی نفرستند

از کوثرشان جام شرابی نفرستند

بین دو حرم هروله کردیم... محال است

از چشمه ی زمزم می نابی نفرستند

به جای جای دلم جای پای تو است حسین

خوشم که حنجره ام نینوای تو است حسین

هزار چشمه ی اشکم اگر دهند به چشم

خدا گواهست که وقف عزای تو است حسین

مِهر کسی شبیه تو بر ما شدید نیست

بُرده است نوکری که ز تو ناامید نیست

در فتح باب رحمت حق دست سائلان

غیر از محبت به کریمان کلید نیست

دل از جهان بریدم و گفتم حسین حسین

عشقش به جان خریدم و گفتم حسین حسین

دادند چونكه باده ی قالوا بلی مرا

ز آن جرعه ای چشیدم و گفتم حسین حسین

داری هوای هیئت مان می کنی حسین

لبریز از فضیلت مان می کنی حسین

داری به سمت هیئت مان گام می زنی

دل آشنای غربت مان می کنی حسین

شد دخیل تو تا ابد دستم

چون ندیده ست دست رد دستم

سر زلف تو بسته بد دستم

عشق تو کار می دهد دستم

باده های ناب معمولا به ساغر نیستد

چون که با هر ساغری شاناً برابر نیستد

بوی زهرا می دهد هرکس به روضه می رود

واقعا بیچاره آنانکه معطر نیستند